Ενα από τα μεγαλύτερα σημεία τριβής μεταξύ Ασφαλιστικών εταιριών και ιδιοκτητών ΙΧ ή άλλων οχημάτων είναι το ύψος της αποζημίωσης μετά από ένα τροχαίο ατύχημα.
Πολύ συχνά ο παθών ιδιοκτήτης και ασφαλιστική εταιρία, έρχονται σε αντιπαράθεση για το πόσα χρήματα πρέπει να αποζημιωθεί ο πρώτος. Η σημαντικότερη διαφορά τους και η κυριότερη, είναι στο πως αποζημιώνονται τα ανταλλακτικά που χρησιμοποιούνται όταν αυτά είναι καινούρια.
Τα σημαντικότερα κριτήρια κατά την στιγμή του υπολογισμού μίας ζημιάς είναι:
- Η ηλικία του ασφαλισμένου οχήματος
- Η τρέχουσα εμπορική αξία του οχήματος και
- Το είδος του ανταλλακτικού (αν είναι καινούριο ή μεταχειρισμένο)
Μέσα από αυτές τις δύο παραμέτρους η ασφαλιστική προσπαθεί να κοστολογήσει το ζημιωθέν ανταλλακτικό σύμφωνα με την αξία του την στιγμή της ζημιάς ώστε να αποζημιώσει σύμφωνα με τους γενικούς όρους που διέπουν τα ασφαλιστήρια συμβόλαια σχετικά με την απαξίωση λόγω χρήσης και φθοράς του οχήματος και κατ’ επέκταση και των ανταλλακτικών αυτού.
Η «δικαιολογητική» βάση αυτής της προσέγγισης των ασφαλιστικών εταιρειών συνίσταται στην έννοια της «αποζημίωσης». Όταν για την ανόρθωση της ζημίας ενός (φυσικού ή νομικού) προσώπου συντρέχει νόμιμος λόγος ευθύνης άλλου προσώπου,η αποκατάσταση της ζημίας από το άλλο πρόσωπο είναι η νομική έννοια της αποζημιώσεως. Με την αποζημίωση το δικαιϊκό σύστημα επιδιώκει την αποκατάσταση των πραγμάτων στην κατάσταση που βρίσκονταν πριν από το γεγονός που προκάλεσε τη ζημία. Αυτό σημαινει ότι πρέπει η περιουσία σας να επανέλθει στην κατάσταση που βρισκόταν πριν από το ατύχημα και όχι να αυξηθεί: ο νόμος δηλαδή δεν επιτρέπει τον αδικαιολόγητο πλουτισμό σας.
Η τρέχουσα αξία ενός οχήματος εν γένει και των ανταλλακτικών του, μία δεδομένη στιγμή, καθορίζεται από αρκετούς συντελεστές. Ένας τέτοιος υπολογισμός είναι δύσκολο να γίνει με ακρίβεια και για το λόγο αυτό η πιο συνηθισμένη πρακτική (χωρίς αυτό να είναι κανόνας) που ακολουθούν οι ασφαλιστικές εταιρίες μέχρι σήμερα είναι η εξής:
Για τα 2 πρώτα έτη να μην υπολογίζεται παλαιότητα στα ανταλλακτικά και στη συνέχεια για κάθε έτος να προστίθεται σταθερά ένα ποσοστό 5% συμμετοχής με μέγιστο το 50% επί της αξίας του καινούριου ανταλλακτικού.
Για παράδειγμα : Ας υποθέσουμε ότι ή αξία αντικατάστασης των ανταλακτικών που χρειάζονται για την αποκατάσταση της ζημιάς ΜΕ ΚΑΙΝΟΥΡΙΑ είναι 3.200 ευρώ και το όχημα είναι 9ετίας. Τότε σύμφωνα με τον παραπάνω (εμπειρικό) κανόνα η αποζημίωση θα είναι μειωμένη κατά εφτά (9 μείον 2 ) χρόνια Χ 5% δηλαδή κατά 35% οπότε ο ιδιοκτήτης του οχήματος θα αποζημιωθεί για 2.080 ευρώ.
Τέτοια παραδείγματα σαν το παραπάνω παρουσιάζονται καθημερινά στις ασφαλιστικές και δημιουργούν εντάσεις στους πελάτες μας. Οι προστριβές πάνω σε αυτό το θέμα είναι μοιραία ακουμπάνε και τον ασφαλιστικό σύμβουλο με αποτέλεσμα, ορισμένες φορές, να απολογείται για το σύνολο της ασφαλιστικής αγοράς χωρίς να έχει πρακτικά καμμία ευθύνη για αυτό.
Η πρακτική που ακολουθούμε εμείς ως frontis είναι να συμβουλεύσουμε τους πελάτες μας σε κάθε περίπτωση αποζημίωσης, με σκοπό να μειώσουν ή και να μηδενίσουν τελείως την παλαιότητα των ανταλακτικών σε περίπτωση ζημιάς. Τέτοιες συμβουλές είναι:
- Να μας ενημερώσουν για την ζημιά τους πριν την αποκατάσταση της.
- Να προτιμήσουν συνεργαζόμενο συνεργείο με την ασφαλιστκή εταιρία που αποζημιώνει διότι αυτό λύνει πολλά προβλήματα στο συγκεκριμένο πρόβλημα. Επίσης διευκολύνει ώστε ο πελάτης να μην εκταμιεύει καθόλου χρήματα αλλά να πληρώνονται (με την μέθοδο της εκχώρησης) στο συνεργείο απευθείας.
- Να μιλήσουν με τον φανοποιό τους πριν την εναρξη των εργασιών τους ώστε να συμφωνήσουν ότι θα τοποθετηθούν ανταλλακτικά από την αγορά των μεταχειρισμένων με σκοπό να μην πληρώσουμε παλαιότητητα.
- Σε περίπτωση που δεν γίνεται διαφορετικά να αναγράφεται στο τιμολόγιο ξεκάθαρα το ποσοστό έκπτωσης που παίρνει ο πελάτης ώστε αυτό να συνυπολογιστεί με όποια παλαιότητα.
Αν ακολουθήσουμε τις παραπάνω συμβουλές το πιθανότερο είναι και η ζημιά μας να αποκατασταθεί πλήρως και ανέξοδα.
Βέβαια υπάρχουν και περιπτώσεις όπου παθόντες δεν αποδέχθηκαν την αντικατάσταση με μεταχειρισμένα ανταλλακτικά ή δεν αποδέχθηκαν το ύψος της παλαιότητας που η ασφαλιστικές εφαρμόζουν και προσέφυγαν στην Ελληνική Δικαιοσύνη ζητώντας πλήρη αποκατάσταση. Εκεί το θέμα γίνεται πιο πολύπλοκο και μία αναζήτηση στο internet θα σας δείξει ότι υπάρχουν αποφάσεις ευνοϊκές και για τις ασφαλιστικές εταιρίες αλλά και αντίθετα. Κάθε τέτοια περίπτωση εξετάζεται ξεχωριστά και ο τελικός κριτής είναι το δικαστήριο που έχει αναλάβει την ετυμυγορία σύμφωνα με τα στοιχεία που του έχουν παρουσιαστεί απο τους εμπλεκόμενους.
Ενα ενδιαφέρον ακόμα στοιχείο είναι και η ασύμφορη επισκευή ενός οχήματος. Το σκεπτικό βασίσεται στα ίδια κριτήρια παλαιότητας που αναφέραμε πιο πάνω. Έτσι λοιπόν εφόσον η αποκατάσταση μίας ζημιάς κοστίζει περισσότερο από την αξία του οχήματος την δεδομένη χρονική στιγμή (αφαιρουμένου και του κόστους του αμαξώματος σαν σιδερικά) τότε η ασφαλιστική αποζημιώνει για την ολική καταστροφή του με το παραπάνω ποσό.
Για παράδειγμα έστω μία μηχανή 10ετίας αξίζει την συγκεκριμένη χρονική στιγμή 2.300 ευρώ και η επισκευή της μετά από ένα ατύχημα κοστίζει 2.800 ευρώ τότε η ασφαλιστική θα αποτιμήσει αποζημιώσει το λιγότερο ποσόν αφού αφαιρέσει και την αξία της ως σίδερο.
