Το μεγαλύτερο ψέμα που λέμε στον εαυτό μας: «Θα το δω αύριο». Η ζωή όμως δεν κλείνει ραντεβού.

Η Ελένη έχει ένα μεσαίο κατάστημα περιποίησης. Το έφτιαξε με δάνειο, το στόλισε με μεράκι, έχει πελατεία που την εμπιστεύεται και την αγαπά.

Σχεδόν καθημερινά, γύρω στις 8:30, συναντιόμαστε στο καφέ της γωνίας. Εγώ με τον freddo μου, εκείνη με ένα chai latte. Μιλάμε για δουλειά, για πελάτες, για το πώς θα βγει ο μήνας.

Της έχω πει αρκετές φορές: «Βάλε μια ασφάλεια στο μαγαζί. Μια διαρροή, μια φωτιά, ένας κεραυνός – ένα βράδυ μπορεί να σου γυρίσει τη ζωή ανάποδα».

Εκείνη γελάει. «Σιγά μη μου συμβεί». Και μετά: «Θα το δω τον επόμενο μήνα».

Αυτός ο επόμενος μήνας δεν ήρθε ποτέ.

Ένα βράδυ, γύρω στις 3 τα ξημερώματα, έσπασε ένας σωλήνας μέσα στον τοίχο. Το νερό έτρεχε για ώρες.

Το πρωί, όταν πήγε να ανοίξει, το πάτωμα ήταν λίμνη. Εξοπλισμός κατεστραμμένος. Μυρωδιά υγρασίας παντού.

Δύο εβδομάδες χωρίς δουλειά. Έξοδα να τρέχουν. Και φυσικά, χωρίς ασφάλεια.

Το «θα το δω τον επόμενο μήνα» στοίχισε περίπου 7.500 ευρώ.

Γιατί το κάνουμε αυτό;

Δεν είναι τεμπελιά. Είναι ένας μηχανισμός αυτοάμυνας.

Το «αύριο» δεν είναι δωρεάν. Έρχεται πάντα με κόστος.

Κι εγώ έχω αφήσει πράγματα για αύριο:

• Να κλείσω ένα ραντεβού για έναν έλεγχο που ανέβαλα μήνες.
• Να διορθώσω μια μικρή ζημιά στο σπίτι που τελικά έγινε μεγαλύτερη.
• Να πάρω ένα τηλέφωνο που τελικά δεν έγινε ποτέ.

Η αναβολή δεν σε προστατεύει. Σε εκθέτει.

Η δική μου απόφαση

Εγώ πια δεν αφήνω τίποτα σημαντικό για αύριο. Όχι από φόβο, αλλά επειδή έχω δει τι μπορεί να συμβεί.

Σήμερα, που έχεις λίγο χρόνο

Κάτσε 10 λεπτά και σκέψου:

«Τι αφήνω για αύριο που δεν θα έπρεπε;»

Και μετά κάνε ένα μικρό βήμα σήμερα.

Το «αύριο» δεν είναι ραντεβού με την τύχη. Είναι μια απόφαση που πληρώνεται.