Επιστήμονες που εξερευνούν τα βάθη της Ερυθράς Θάλασσας ανακάλυψαν τεράστιες λίμνες άλμης που λειτουργούν ως υποβρύχιες ζώνες θανάτου.
Αυτοί οι θανατηφόροι λάκκοι, που ανακαλύφθηκαν πολλά μέτρα κάτω από την επιφάνεια, περιέχουν τόσο υψηλές συγκεντρώσεις αλατιού και η έλλειψη οξυγόνου είναι τέτοια που σε περίπτωση που κάποιο θαλάσσιο πλάσμα περιπλανηθεί μέσα τους ή θα αναισθητοποιηθεί ή θα πεθάνει αμέσως.
Όμως, ενώ αυτές οι αποκαλούμενες «λίμνες θανάτου» μπορεί να φαίνονται σαν μια αφιλόξενη άβυσσο, οι ερευνητές πιστεύουν ότι θα μπορούσαν να κρύβουν κρίσιμες πληροφορίες για την προέλευση της ζωής στη Γη.
Μια επιστημονική αποστολή στην άβυσσο της Ερυθράς Θάλασσας
Την ανακάλυψη έκανε μια ερευνητική ομάδα με επικεφαλής τον καθηγητή Sam Purkis, πρόεδρο του Τμήματος Θαλάσσιων Γεωεπιστημών στο Πανεπιστήμιο του Μαϊάμι. Χρησιμοποιώντας τηλεχειριζόμενα υποβρύχια και ανιχνευτές βαθέων υδάτων, οι επιστήμονες καταδύθηκαν στις βαθιές τάφρους της Ερυθράς Θάλασσας, που βρίσκεται ανάμεσα στην Αφρική και την Αραβική Χερσόνησο. Στόχος τους ήταν να χαρτογραφήσουν ανεξερεύνητα μέρη του πυθμένα του ωκεανού και να εξετάσουν μοναδικούς γεωλογικούς σχηματισμούς.
Αυτό που βρήκαν αντ’ αυτού ήταν μια σειρά από δεξαμενές άλμης — βαθείς θύλακες υπεραλμυρού νερού που βρίσκονται στον πυθμένα της θάλασσας, σχηματίζοντας μερικά από τα πιο εχθρικά περιβάλλοντα στη Γη. Σε αντίθεση με το κανονικό θαλασσινό νερό, αυτές οι δεξαμενές είναι τόσο πυκνές και στερούνται οξυγόνου που η πλειοψηφία της θαλάσσιας ζωής δεν μπορεί να επιβιώσει μέσα τους.
Ο Purkis περιέγραψε τις λίμνες ως φυσικές παγίδες θανάτου, εξηγώντας ότι τα ψάρια ή άλλα πλάσματα που εισέρχονται κατά λάθος σε αυτές αιφνιδιάζονται ή σκοτώνονται αμέσως. Τα μεγαλύτερα αρπακτικά μάλιστα έχουν μάθει να παραμονεύουν κοντά στις άκρες αυτών, περιμένοντας να αρπάξουν το αβοήθητο θήραμα.
Αυτές οι λίμνες έχουν από καιρό κεντρίσει το ενδιαφέρον των ωκεανογράφων, καθώς παρόμοιοι σχηματισμοί έχουν ανακαλυφθεί στη Μεσόγειο Θάλασσα, στον Κόλπο του Μεξικού και στον Ανταρκτικό Ωκεανό. Ωστόσο, αυτές που βρέθηκαν στην Ερυθρά Θάλασσα ξεχωρίζουν λόγω του βάθους, της απομόνωσης και της παρθένας κατάστασής τους, γεγονός που τις καθιστά χρυσωρυχείο για επιστημονική έρευνα.
Θα μπορούσαν αυτές οι λίμνες να αποκαλύψουν την προέλευση της ζωής;
Παρά την αφιλόξενη φύση τους, αυτά τα ακραία υποβρύχια περιβάλλοντα μπορεί να αποτελέσουν ένα παράθυρο στο μακρινό παρελθόν του πλανήτη μας. Οι επιστήμονες θεωρούν ότι η ζωή στη Γη μπορεί να εμφανίστηκε για πρώτη φορά σε συνθήκες βαθιάς θάλασσας παρόμοιες με αυτές τις δεξαμενές άλμης.
«Αυτό που γνωρίζουμε σήμερα είναι ότι η ζωή προήλθε στη Γη στη βαθιά θάλασσα, σχεδόν σίγουρα σε ανοξικές -χωρίς οξυγόνο- συνθήκες», είπε ο Purkis. Εξήγησε ότι μελετώντας αυτές τις δεξαμενές , οι ερευνητές μπορούν να αποκτήσουν γνώσεις για τα αρχαία μικροβιακά οικοσυστήματα που ευδοκίμησαν στους πρώιμους ωκεανούς της Γης πριν από δισεκατομμύρια χρόνια.
Επιπλέον, τα μοναδικά στρώματα ιζημάτων που βρίσκονται στον πυθμένα αυτών των δεξαμενών θα μπορούσαν να αποτελέσουν ένα ανέγγιχτο αρχείο της περιβαλλοντικής ιστορίας της Γης. Κανονικά, οι θαλάσσιοι οργανισμοί διαταράσσουν τον πυθμένα του ωκεανού, αναδεύοντας και αναμιγνύοντας το ίζημα. Ωστόσο, επειδή λίγοι οργανισμοί μπορούν να επιβιώσουν στις αλμυρές δεξαμενές, τα στρώματα των ιζημάτων τους παραμένουν εντελώς αδιατάρακτα, δημιουργώντας ένα τέλεια διατηρημένο αρχείο παλαιότερων κλιματικών αλλαγών και γεωλογικών γεγονότων.
Αυτή η κατάσταση θα μπορούσε να επιτρέψει στους επιστήμονες να μελετήσουν τις συνθήκες των αρχαίων ωκεανών με πρωτοφανή σαφήνεια, βοηθώντας στην ανακατασκευή των κλιματικών προτύπων και στην παρακολούθηση του τρόπου με τον οποίο τα οικοσυστήματα της Γης έχουν εξελιχθεί κατά τη διάρκεια εκατομμυρίων ετών.
ΠΗΓΗ: iefimerida.gr