Η κατάχρηση αντιβιοτικών έχει οδηγήσει εδώ και χρόνια στην εξάπλωση μιας σιωπηρής πανδημίας: αυτής των ανθεκτικών μικροβίων. Ποιες είναι οι συνέπειές της; Υπάρχει τρόπος να τις περιορίσουμε;
«Ο κύριος Χ έχει πονόλαιμο. Αγοράζει και λαμβάνει πενικιλίνη, όχι όμως στη σωστή δόση για να σκοτώσει τους παθογόνους στρεπτόκοκκους, αλλά σε ικανή δόση για να τους κάνει ανθεκτικούς. Στη συνέχεια “κολλάει” τη σύζυγό του. Η κυρία Χ παθαίνει πνευμονία και της χορηγείται θεραπεία με πενικιλίνη. Καθώς οι στρεπτόκοκκοι είναι τώρα ανθεκτικοί στην πενικιλίνη, η θεραπεία αποτυγχάνει. Η κυρία Χ πεθαίνει».
Αυτή την προειδοποίηση περιέλαβε ο Αλεξάντερ Φλέμινγκ (πατέρας της πενικιλίνης, του πρώτου αντιβιοτικού), στη διάλεξη που έδωσε το 1945, όταν κέρδισε το Βραβείο Νόμπελ Ιατρικής και Φυσιολογίας.
Χρησιμοποιούμε τα αντιβιοτικά πάνω από μισό αιώνα και πραγματικά έχουν αλλάξει τη ροή της ανθρώπινης ιστορίας. Για δεκαετίες αποτέλεσαν θαυματουργά φάρμακα, που μπορούσαν να θεραπεύσουν έναν μεγάλο αριθμό λοιμώξεων, από τη στρεπτοκοκκική αμυγδαλίτιδα μέχρι τις ουρολοιμώξεις. Χάρη σε αυτά, είναι εφικτή η επέμβαση ανοιχτής καρδιάς και η χημειοθεραπεία. Χάρη σε αυτά το προσδόκιμο ζωής έχει αυξηθεί και η ποιότητα της ζωής μας έχει βελτιωθεί δραματικά.
Όπως δείχνουν τα πράγματα, όμως, ο «χρυσός αιώνας» των αντιβιοτικών οδεύει προς το τέλος του και η προειδοποίηση του Φλέμινγκ έγινε πραγματικότητα.
Διαβάστε τη συνέχεια εδώ
