Πήρα ένα μάθημα από τον σκύλο μου: δεν αρκεί να κουνάς την ουρά, πρέπει να βάζεις και πλάτη

Ο Άρης είναι ένας σκύλος. Αδέσποτος, τον βρήκα σε ένα βενζινάδικο. Κουνούσε την ουρά του σε όλους.

Τον πήρα σπίτι.

Κάθε πρωί με κοιτάει σαν να είμαι ο καλύτερος άνθρωπος του κόσμου. Δεν ζητάει τίποτα. Δεν κρίνει. Απλά είναι εκεί.

Ένα βράδυ όμως σκέφτηκα κάτι: Εγώ, τι κάνω γι’ αυτόν;

Τον ταΐζω. Τον βγάζω βόλτα. Τον αγαπάω. Αλλά αν αρρωστήσει; Αν χρειαστεί επείγουσα κτηνιατρική περίθαλψη; Αν κάποιος τον χτυπήσει στο πάρκο;

Τα χάδια δεν φτάνουν. Η καλή διάθεση δεν πληρώνει κτηνίατρο.

Το ίδιο ισχύει και για τους ανθρώπους. Αγαπάς τον σύντροφό σου. Αν εσύ αρρωστήσεις σοβαρά, ποιος πληρώνει; Αγαπάς τα παιδιά σου. Αν συμβεί κάτι σε σένα, θα κληρονομήσουν χρέη ή ηρεμία;

Η αφοσίωση χωρίς προστασία είναι ανώριμη αγάπη.

Το μάθημα είναι απλό

Γι’ αυτό πια:

• Έχω κτηνιατρική ασφάλεια για τον Άρη.
• Έχω ασφάλεια ζωής για μένα.
• Έχω υγεία για όσους με χρειάζονται.

Όχι από φόβο. Από ευθύνη.

Εσύ, που αγαπάς κάποιον: Του δίνεις μόνο την ουρά σου ή του βάζεις και πλάτη; Η απάντηση δείχνει πόσο ώριμη είναι η αγάπη σου.

Η αφοσίωση χωρίς προστασία είναι συναίσθημα χωρίς αποτέλεσμα.
Βάζεις πλάτη ή απλά κουνάς την ουρά;